به نامت ای عشق
میگن همه آدما عاشق میشن و فقط تعداد محدودی از اونا عاشق میمونن، تعداد كميشون ارزش
اونچيزي رو كه بهشون دادن و ميفهمن و همه چيزشون و ميدن تا از دستش ندن .
خيلي ها هم عشقشون و گم ميكنن و خيلي ها هم ديگه نميتونن پيداش كنن، خيلي ها هم سعي
ميكنن فراموش كنن كه عشقي ارزشمند داشتن و ديگه ندارنش، سعي ميكنن جاش و با عشقاي الكي
پر كنن، اكثرا خودشون هم ميدونن خودشون و دارن گول ميزنن ولي بازم به همون هم راضي هستن .
هيچ چيزي مثل عشق اين همه عجيب نيست، اول اين كه خودش سراغ ما مياد و حتي وقتايي كه ما
خودمونم ميدونيم هيچ كاري با اون نداشتيم و اون بوده كه اومده سراغمون، اونجاست كه تازه بازي
عشق شروع ميشه و تازه ميخواد با ما بازي رو شروع كنه، اون خودش مياد سراغ ما و وقتي ما رو عاشق
كرد، حالا ديگه اين ماييم كه ميريم دنبالش، اون هست، همه جا هم هست، بايد واقعا عاشقش باشيم
تا ببينيمش، فقط نا اميد نشيد، تو اين راه بريم و اونقدر بريم تا بهش برسيم، نا اميد نشيم، اگه راه رو
هم گم كرديم خودش راه رو نشونمون ميده، فقط بايد بتونيم در اين راه اميدوار باشيم و عاشقانه به
ديدارش اميدوار باشيم و در اين راه قدم برداريم . وسط راه نمونيم و نگذاريم خستگي هاش و استراحت
كردناش ما رو از ادامه دادن پشيمون كنه . خب اونم خوب حواسش به ما هست، منتظره كه بريم و بهش
برسيم، حتما چيزي درون ما ديده كه بهمون علاقه مند شده و اومده عاشقمون كرده كه بتونيم اين راه رو
هرچند سخت رو تا انتهاش بريم . لحظه اي نگاهش رو ازمون بر نميداره كه نكنه فراموشش كرده باشيم،
نكنه نخواييم اين مسير رو ادامه بديم .
خيلي ها عاشقانه تا آخرين لحظه و آخرين نفس، ادامه ميدن و خيلي ها هم جا ميزنن و بر ميگردن و
خيلي ها هم راه رو اشتباهي ميرن وقتي ديگه به راه اصلي نميتونن برگردن كه نااميد ميشن . پس هيچ
وقت نا اميد نباشيم .
اميدوارم بتونيم همه تا آخرين نفس در اين راه بريم به اميد اينكه برسيم به مقصد و ثابت كنيم كه
عاشقش هستيم .
+ نوشته شده توسط یه عاشق در سه شنبه دوم آبان 1385 و ساعت
4:31 |